Stanisław Janocha

Urodził się 10 września 1895 roku w Turaszówce jako syn Wojciecha i Józefy z domu Woźniak. Absolwent gimnazjum w Jaśle.

3 listopada 1914 roku wstąpił w szeregi Armii gen. Józe­fa Hallera. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę zimną krew okazaną w obronie Zamościa, w sierpniu 1920 roku, gen. Władysław Sikorski odznaczył go Krzyżem Virtuti Militari.

W kampanii wrześniowej był w składzie dowództwa Armii „Poznań”. Kpt. Stanisław Janocha został wzięty do nie­woli radzieckiej i osadzony w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku rozstrzelany przez NKWD w lesie katyńskim.

Miesiąc przed rozpoczęciem prac przy no­wym kościele, w kwietniu 1997 roku, w ścianę kaplicy zostaje wmurowana pamiątkowa tablica poświęcona kapitanowi Sta­nisławowi Janosze, synowi turaszowskiej ziemi. Na tablicy, po­niżej stylizowanego portretu kapitana, znajduje się wymowny w swej treści napis:

KATYŃ 1940-1997. POLEGŁYM NA CHWAŁĘ – POTOMNYM KU PAMIĘCI! WIERNY DO KOŃCA SWYCH DNI – ŻOŁNIERZ WP KAPITAN STANISŁAW JANOCHA.

5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Franciszek Wojtowicz

Urodził się 12 czerwca 1902 roku w Ustrobnej jako syn Henryka i Katarzyny. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Ustrobnej rozpoczął naukę ślusarstwa w warsztacie prze­mysłu naftowego w Potoku,    a do szkoły wieczorowej uczęsz­czał w Krośnie. W 1922 roku zawarł związek małżeński z Anną Słowik z Bratkówki i zamieszkali w Ustrobnej u rodziców Franciszka.

W1931 roku Wojtowiczowie nabyli w Turaszówce dużą działkę, na której wybudowali drewniany dom oraz pomiesz­czenie gospodarcze, a w 1932 r. przeprowadzili się z Ustrobnej do Turaszówki. W latach 1935-1937 obok tego domu, według projektu Franciszka Wojtowicza, został wybudowany muro­wany dom, w którym zamieszkali, a drewniany wydzierżawili. W 1942 roku drewniany budynek spłonął, a na jego miejscu Franciszek wybudował murowano-drewniany dom gospodar­czy, w którym urządził warsztat. W nim robił między innymi ule do swojej pasieki. W latach 1949-1950 obok domu miesz­kalnego wybudował warsztat ślusarsko-stolarski i uruchomił produkcję wyrobów metalowo-drewnianych.

W niedługim czasie ówczesna władza nałożyła wysoki podatek, co spowodowało, że Franciszek

wydzierżawił, a następnie sprzedał Spółdzielni Rzemieślni­czej. Przed wojną, w czasie okupacji oraz kilka lat po wojnie Franciszek pracował w Zakładzie Naprawczym Urządzeń Naftowych w Krośnie. W latach pięćdziesiątych wyprowadził z ruiny Zakład Naprawczy w Potoku i do emerytury był jego kierownikiem.

Społecznikowska pasja Franciszka Wojtowicza rozpo­częła się w latach trzydziestych XX wieku od rozbudowy szko­ły podstawowej. Franciszek Wojtowicz zaproponował dobu­dowę do istniejącej szkoły czerech sal lekcyjnych, trzech sal na gabinety i kancelarię szkolną. Mieszkańcy zaaprobowali po­mysł. Dzięki ich determinacji, a szczególnie Franciszka Wojto­wicza, przezwyciężyli biurokratyczne przeszkody oraz zebrali 27 tys. zł potrzebne na rozbudowę szkoły. Prace budowlane trwały dwa lata i zakończone zostały w 1938 roku.

Działania wojenne poważnie zdewastowały budynek szkolny, toteż zaraz po wyzwoleniu Franciszek Wojtowicz zwrócił się z apelem do mieszkańców wsi, by ci zaangażowa­li się w remont. Pomogła miejscowa kopalnia ropy naftowej, i od września 1945 roku wojenne pokolenie rozpoczęło naukę w odremontowanej, siedmioklasowej szkole.

Był rok 1947, gdy narodził się pomysł wybudowania domu kultury, i to nie byle jakiego, bo o kubaturze aż 10 tys. metrów sześciennych. Grupa ludzi, która zawsze skupiała się wokół Franciszka Wojtowicza doprowadziła do tego, że w la­tach 1948-1951 wzniesiony został Dom Kultury, jakiego nie było ani w krośnieńskim, ani w sąsiednich powiatach , a w 1967 roku czteropiętrowy blok mieszkalny dla 30 rodzin nauczycieli.

Franciszek Wojtowicz przewodniczył komitetom budo­wy nowej szkoły podstawowej oraz szkoły i internatu dla dzie­ci z opóźnionym rozwojem umysłowym. Dzięki kolejnemu, wspólnemu wysiłkowi z Franciszkiem Wojtowiczem na czele, stanął budynek Zespołu Szkół Elektrycznych, dysponujący nie tylko pięknymi salami lekcyjnymi, ale także salą gimnastycz­ną, warsztatami, internatem i boiskiem sportowym. W 1967 roku wybudowany został czteropiętrowy blok mieszkalny dla 30 rodzin nauczycieli. Franciszek Wojtowicz przewodniczył Społecznemu Komitetowi Budowy Ośrodka Sportowo-Rekre- acyjnego, łącznie z krytym basenem pływackim i Komitetowi Rozbudowy Szkoły Podstawowej nr 12.

Zmarł 22 lutego 1990 roku. Pochowany jest razem z żoną Anną na cmentarzu w Turaszówce. Mawiał: Samotnie nikt daleko nie zajdzie. Wokół forsowanej idei trzeba zgroma­dzić wartościowych ludzi. Umieć rozkładać obowiązki, odpo­wiedzialność i honory.

Władysław Rozenbajger

Urodził się 31 sierpnia 1912 roku w Turaszówce jako syn Jana i Karoliny z d. Ziemiańskiej. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Turaszówce, a po jej ukończeniu dalszą naukę kontynuował w trzyletniej szkole zawodowej w Krośnie. W la­tach 1926-1927, wraz z ojcem i braćmi, brał udział w budowie kościoła w Polance. Pod koniec lat dwudziestych i na początku trzydziestych XX wieku należał do Związku Młodzieży i wystę­pował w teatrze amatorskim działającym przy Domu Ludo­wym w Turaszówce. W 1929 roku rozpoczął pracę w kopalni ropy w Turaszówce i przez 43 lata związany był zawodowo z przemysłem naftowym.

Od zakończenia wojny do ostatnich dni życia był wiel­kim społecznikiem. W październiku 1944 roku, wraz z miesz­kańcami wsi, przystąpił do odbudowy i wyposażenia szkoły podstawowej. W 1946 roku wybrany został do komitetu ro­dzicielskiego i przez 15 lat pełnił funkcję przewodniczącego. Z jego inicjatywy w 1945 roku rozpoczęto elektryfikację Tu- raszówki, którą zakończono w 1952 r. Była to jedna z pierw­szych w Polsce Ludowej całkowicie zeelektryfikowana wieś.

Na początku lat pięćdziesiątych był jednym z inicjato­rów budowy nowej szkoły podstawowej. W 1958 roku został wybrany na sołtysa i urząd ten piastował przez 10 lat, będąc równocześnie radnym Gromadzkiej Rady Narodowej. W cza­sie jego sołtysowania przeprowadzono meliorację, remont domu gromadzkiego, wyremontowano pomieszczenie Prezy­dium Gromadzkiej Rady Narodowej, powstało Kółko Rolnicze, powiększono sieć dróg, założono oświetlenie elektryczne na większości dróg, wybudowano Dom Strażaka i przystanek ko­lejowy. Przez prawie 30 lat był czynnym strażakiem OSP. Wła­snoręcznie odremontował figurkę Matki Bożej.

Władysław Rozenbajger należał prawie do każdego ko­mitetu, który był powoływany dla dobra i rozwoju Turaszów- ki. Wiele wysiłku włożył w budowę kaplicy i cmentarza. Bar­dzo wysoko oceniał pracę społeczną Franciszka Wojtowicza i starał się maksymalnie angażować w jego poczynania.

Zmarł 9 grudnia 1994 roku i pochowany jest z żoną Ma­rią na cmentarzu w Turaszówce.

Edward Ziemiański

Urodził się 1 marca 1920 roku w Turaszówce jako syn Józefa i Katarzyny z d. Bienia. Wzrastał w atmosferze czuło­ści, pobożności, pracowitości i patriotyzmu. Po ukończeniu czterech klas Publicznej Szkoły Powszechnej dalszą naukę kontynuował w koedukacyjnym Gimnazjum im. M. Kopernika w Krośnie. Po maturze, zdanej z wysokimi ocenami (średnia 4,5), zdecydował się na odrobienie rocznej służby wojskowej, by po jej zaliczeniu móc spokojnie studiować w Krakowie lub we Lwowie. 22 lipca 1939 roku ukończył kurs podchorążych Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. W sierpniu, w okolicy góry Cergowej koło Dukli, przeszedł ćwiczenia przy­gotowujące do obrony kraju. Od 1 września 1939 roku rozpo­czyna się eksodus kampanii wojennej z Niemcami, utrwalony przez Edwarda w osobistym dzienniczku.

19 września 1939 roku przekroczył granicę państwową, udając się na Węgry. Okres jesienno-zimowy spędził w obo­zie dla internowanych. Z nadejściem wiosny ucieka z obozu i przez Jugosławię oraz Grecję przedostaje się do Syrii, gdzie wstępuje do tworzącej się Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich gen. Stanisława Kopańskiego. W czerwcu 1940 roku brygada zostaje skierowana do Palestyny, a następnie do Egiptu w okolice Aleksandrii, w celu obrony portu i lotni­ska przed desantem niemieckim. W sierpniu 1941 roku SBSK znalazła się w Libii, broniąc razem z Brytyjczykami i Austra­lijczykami twierdzy Tobruk. W 1942 roku żołnierze gen. Ko­pańskiego zostali ponownie przeniesieni do Palestyny, gdzie spotkali się z polskimi oddziałami gen. Władysława Andersa przybyłymi z Rosji Sowieckiej. Wówczas SBSK weszła w skład 3DSK (Dywizji Strzelców  pod dowództwem gen. Bronisława Ducha.

Po intensywnym przeszkoleniu wysokogórskim w Li­banie, 22 grudnia 1943 roku podchorąży Edward (już jako żołnierz 2. Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa), pły­nąc drogą morską, ląduje na ziemi włoskiej. 28 marca 1944 roku otrzymuje nominację na stopień podporucznika. W nie­ustannej walce z Niemcami (na froncie południowym) znalazł się w okolicach Monte Cassino. 27 kwietnia został raniony w twarz odłamkiem z moździerza. Mimo że pobyt w szpitalu wyeliminował go z bezpośredniego natarcia na Monte Cassino, otrzymał Krzyż Monte Cassino o numerze 032. Po odzyskaniu zdrowia wrócił w szeregi 2. Korpusu, walczącego wówczas na froncie adriatyckim, w tzw. bitwie o Ankonę.

Bitwa ta roz­poczęła się w dwóch fazach. W fazie wstępnej – zwanej bitwą o Loreto (2-3 lipca polscy żołnierze uratowali płonącą bazy­likę Matki Bożej) oraz w fazie zasadniczej – zdobycie Ankony. W toku zaciętych walk 4 lipca zdobyto Castelfidardo,  a 5 lipca Osimo.  Na tym odcinku ginie Edward równocześnie z dwoma żołnierzami. Spoczęli obok siebie na Polskim Cmentarzu Wo­jennym w Loreto.